Ik geloof wel in steeds dichter komen bij wie je eigenlijk bent. En misschien geloof ik daar zo sterk in omdat ik zelf lang gezocht heb naar mijn plek.
Over Katie
Ik geloof niet zo in de perfecte versie van jezelf
Ik verloor mijn mama toen ik zes was en mijn papa toen ik elf was. Onverwachts. Zonder afscheid. Veel te jong om echt te begrijpen wat verlies betekent. Maar oud genoeg om te voelen wat het doet, wanneer de mensen bij wie je vanzelfsprekend hoort er plots niet meer zijn.
Er volgden jaren waarin ik vooral probeerde mijn plek te vinden. Erbij horen. Gezien worden. Verbinding voelen. Me aanpassen wanneer ik dacht dat dat nodig was. Sterk zijn. Veel verantwoordelijkheid dragen.
Pas veel later begon ik te begrijpen hoeveel van wat we als kind leren om ons staande te houden, we als volwassene gewoon meenemen.
Ook wanneer het ons vandaag helemaal niet meer helpt.
Mijn eigen plek vinden
Mijn weg is geen rechte lijn geweest. Ik heb jarenlang in de zorg gewerkt. Verantwoordelijkheid gedragen en voor anderen gezorgd. Geprobeerd het goed te doen. En ik ben mezelf onderweg ook verschillende keren behoorlijk tegengekomen. En steeds opnieuw kwam uiteindelijk dezelfde vraag terug:
Wie ben ík eigenlijk in dit verhaal?
Niet als moeder, partner, verpleegkundige, leidinggevende of degene die zorgt en oplost. Maar gewoon als Katie.
Wat wil ik?Wat voel ik?Waar word ik blij van?
Waar wil ik naartoe als ik niet voortdurend vertrek vanuit wat hoort, wat verstandig is of wat anderen van mij nodig hebben?
Die zoektocht heeft me op plekken gebracht die ik vroeger waarschijnlijk nooit had kunnen bedenken. Bij de paarden. Naar systemisch en lichaamsgericht werk. Naar Big Bird. Naar opleidingen en mensen die me uitdaagden om niet alleen te begrijpen, maar ook te voelen.
En uiteindelijk naar EquaFlow. Niet omdat ik inmiddels alle antwoorden heb. Wel omdat ik steeds beter heb geleerd om mijn eigen plek in te nemen.
En misschien is dat ook waarom ik zo graag naast mensen sta, die op zoek zijn naar die van hen.
En vandaag?
Vandaag probeer ik vooral niet meer te wachten met leven.
Ik hou van mensen. Van echte en diepgaande gesprekken, maar minstens evenveel van hard lachen en onnozel doen. Van water, paarden en buiten zijn. Van nieuwe plekken ontdekken en plannen maken waarvan ik soms zelf denk: what the hell… waar ben ik nu weer aan begonnen?
Ik heb vrijheid nodig. Avontuur. Verbinding. Mensen rondom mij bij wie ik gewoon mezelf kan zijn.
En ik durf steeds vaker te kiezen voor wat mij energie geeft. Ook wanneer dat niet de meest voor de hand liggende weg is. Dat betekent niet dat ik nergens meer tegenaan loop. Integendeel. Ook ik twijfel. Ik pas me soms nog aan. Ik kan nog altijd te veel verantwoordelijkheid opnemen. En soms merk ik pas achteraf dat ik mezelf ergens weer een beetje ben kwijtgeraakt.
Maar ik herken het sneller. En misschien nog belangrijker: ik durf steeds vaker terug te bewegen naar mezelf. Ik hoef niet meer te wachten tot ik volledig zeker ben. Niet tot iemand anders zegt dat het goed is. Niet tot alle omstandigheden perfect zijn.
Mijn leven mag nu gebeuren.
En ik denk dat precies dát ook iets zegt over hoe ik werk.
Ik wil mensen niet leren hoe ze de beste versie van zichzelf kunnen worden. Ik wil naast hen staan terwijl ze opnieuw ontdekken waar zij zelf naar verlangen, wat hen beweegt en welke keuzes ze misschien al veel langer voelen dan durven maken.
Niet om een ander mens te worden. Wel om steeds vrijer jezelf te durven zijn.
Dat ik vandaag steeds meer zo durf te leven, voelt voor mij helemaal niet vanzelfsprekend.
Misschien juist omdat ik al heel jong heb ervaren hoe kostbaar tijd is. En omdat de twee mensen bij wie mijn leven ooit begon, zelf veel te weinig tijd hebben gekregen om ten volle dat van hen te mogen leven. Daarom wil ik op deze plek ook ruimte maken voor hen.
Voor mijn lieve mama en papa ♥
Deze plek draag ik ook een beetje op aan jullie.
Jullie gaven mij het leven, maar kregen zelf veel te weinig tijd om ervan te proeven. Jullie hebben niet mogen meemaken welke wegen ik zou inslaan. Niet gezien hoeveel kansen er nog zouden komen. Hoeveel ik zou ontdekken en hoeveel ik zou vallen en weer opstaan. En hoeveel leven er uiteindelijk nog op mij lag te wachten.
Vandaag krijg ik kansen die jullie nooit hebben gekregen.
En misschien is één daarvan wel het grootste cadeau dat het leven mij gegeven heeft. Ik mag mijn kinderen zien opgroeien. Ik heb hen groter zien worden. Hun eigen weg zien zoeken. Hen zien vallen en opstaan. Veranderen en keuzes maken. Lachen, twijfelen en steeds meer hun eigen leven zien beginnen. Iets wat voor mij zo vanzelfsprekend is, maar dat voor jullie nooit is mogen zijn.
Ik krijg de tijd om te kiezen. Om te ontdekken. Om lief te hebben. Om opnieuw te beginnen. Om mijn eigen weg te zoeken en steeds meer mijn eigen plek in te nemen.
En misschien reist er daarom altijd iets van jullie met mij mee.
Want het leven dat ik vandaag zo bewust probeer te leven,
begon ooit bij jullie.
Als je met mij werkt
Ik ben niet de coach die aan de overkant gaat zitten en je vertelt hoe jij je leven moet leiden. Ik ben nieuwsgierig naar jouw verhaal.
Naar wat je zegt, maar ook naar wat er gebeurt terwijl je het vertelt. Naar waar je woorden en je lichaam misschien iets anders laten zien.
Ik werk warm en betrokken en er mag absoluut gelachen worden. Niet alles hoeft zwaar te zijn. Tegelijk zal ik niet altijd om iets heen lopen, wanneer ik voel of zie dat daar nét iets zit wat aandacht vraagt.
Ik stel vragen. Ik spiegel. Ik vertraag. En soms confronteer ik.
Maar ik hoef je nergens naartoe te duwen.
Ik wil niet harder werken aan jouw proces dan jijzelf.
En ik geloof ook niet dat iedere sessie moet eindigen met een grote doorbraak. Soms is het genoeg dat je iets opmerkt dat je eerder niet zag. Dat je iets voelt wat je daarvoor vooral begreep. Of dat je met een andere vraag naar huis gaat dan waarmee je binnenkwam.
Ik loop een stukje met je mee. Niet om jouw weg voor je uit te stippelen, maar om je te helpen steeds beter te voelen welke weg van jou is.
Mijn achtergrond
Mijn manier van werken is niet vanuit één opleiding of methode ontstaan.
Ik werkte jarenlang in de zorg, als zelfstandig thuisverpleegkundige en later als leidinggevende. Een wereld waarin zorgen voor anderen, verantwoordelijkheid dragen en aanwezig blijven wanneer het moeilijk wordt, heel vanzelfsprekend waren.
Die ervaring neem ik vandaag nog iedere dag mee.
Gedurende de jaren ben ik me steeds verder gaan verdiepen in coaching, lichaamsgericht werken, systemisch werk en de invloed van wat we in ons leven en in onze systemen hebben meegedragen.
Opleidingen en verdiepingen
- NLP en coaching met paarden
- Systemisch Coachen en (familie)Opstellingen
- Body Based Trauma Work
- Reiki
- Verschillende verdiepende coach- en ontwikkeltrajecten
Maar opleidingen alleen maken van mij geen goede coach. Ik vind het minstens zo belangrijk om ook zelf aan de andere kant te blijven zitten. Om mijn eigen patronen te blijven onderzoeken, me te laten spiegelen en confronteren en te blijven ervaren hoe het is om zelf degene te zijn die iets aangaat.
Je kunt een ander maar begeleiden tot waar je bereid bent je eigen plafond te ontdekken.
Ik denk niet dat je als begeleider ooit ‘af’ bent.
Daarom blijf ik leren, verdiepen en vooral ook kritisch kijken naar mezelf en naar de manier waarop ik met mensen werk. Niet om steeds meer methodieken te verzamelen. Wel om steeds beter te kunnen voelen wanneer iets helpend is. En wanneer juist niet.
En nu genoeg over mij ;)
Uiteindelijk gaat EquaFlow niet over mijn verhaal.
Mijn verhaal bepaalt mee hoe ik kijk, hoe ik luister en waarom ik dit werk doe. Maar wanneer jij hier komt, gaat het over jou.
Over wat er in jouw leven speelt. Waar jij tegenaan loopt. Waar je naar verlangt. En misschien ook over iets waarvan je nog niet precies weet hoe je het onder woorden moet brengen. Dat hoeft ook nog niet.
We kunnen gewoon beginnen met kennismaken.